นิทานรัก

posted on 09 Jul 2010 10:06 by leehyerun

คุณคะ...

 

คุณไปอยู่ไหนมาตั้ง 24 ปี...


24 ปีนี้ฉันรอคุณมาตลอดเลยนะรู้ไหม...

 

ฉันเฝ้าฝัน ว่าเมื่อไหร่จะได้เจอกับคนคนนั้น...

 

แล้วคุณก็เข้ามา...

 

คุณทำให้โลกของฉันเปลี่ยนไป...


ฉันไม่รู้จะพูดจะบรรยายยังไง ให้คุณได้รู้ว่าฉันรู้สึกกับคุณมากมายเพียงไหน...


ฉันไม่ใช่คนที่ดีที่สุด คนที่สวยที่สุด...

 

แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันมีมากที่สุด คือรักคุณ...


ฉันไม่ได้รักคุณเพราะคุณดีที่สุด...

 

แต่เพราะว่าฉันรักคุณ คุณจึงดีที่สุดสำหรับฉัน...


ปัญหาที่เรามี อุปสรรคที่เราเจอ เราจะข้ามมันไปด้วยกันนะคะ...

 

ท่ามกลางผู้คนมากมาย เราอาจจะไม่ได้เคียงคู่กันตลอดเวลา...

 

แต่เราก็อุ่นใจได้แล้วนะคะว่า หัวใจเราอยู่คู่กันเสมอ...

 ปล.รักคุณค่ะ ^__^



เหนื่อย...

posted on 08 Apr 2010 14:33 by leehyerun

เหนื่อยไหม ที่จะรอคอย ?

เหนื่อยไหม ที่เป็นตัวเลือกท้ายๆ ที่เค้าจะนึกถึง ?

เหนื่อยไหม ที่ติดต่อกัน แค่เพราะเป็นที่ระบาย ?

เหนื่อยไหม ที่เป็นคนคั่นเวลาเหงา ?

เหนื่อยไหม...

ถ้าไม่เหนื่อย   ไม่ท้อ  ก็ทำต่อ

ถ้าเหนื่อย       ท้อ     หมดแรงหมดใจ    

ก็ไปซะดีกว่า   เวลาชีวิตที่มี  ไม่ได้มอบให้กับคนที่ไม่สนใจ...

 

นิทาน...ความรัก

posted on 29 Mar 2010 15:29 by leehyerun

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
มีเรื่องเล่าระหว่างสาวสวยและหนุ่มรูปงามผู้ซึ่งรักกันอย่างดูดดื่ม...
ทั้งสองได้สาบานว่าแม้ความตายก็มิอาจจะพรากรักอันแสนจะมั่นคงนี้ลงได้
และในครั้งนั้นยังมีแม่มดตนหนึ่งผู้ซึ่งเชื่อมั่นว่าไม่มีสิ่งใดที่จะแน่นอนเท่าความไม่แน่นอน
แม่มดไม่เชื่อว่าความรักของทั้งสองจะมั่นคงจึงคิดหาทางพิสูจน์ขึ้นมา นางกล่าวว่า
หากพวกเจ้ามั่นใจในรักของอีกฝ่าย ซึ่งยั่งยืนแม้ว่าความตายจะพราก
ดังนั้นข้าก็อยากจะลองดูว่ามันจะเป็นอย่างไร...ข้าขอสาปให้นับแต่นี้เป็นต้นไป
ไม่ว่าจะเกิดใหม่อีกสักกี่ชาติ บุรุษนี้จะไม่มีทางจำเจ้าได้
เขาจะไม่สามารถจำได้ว่าเคยรักเจ้า และตรงกันข้ามกับเจ้า
เจ้าจะเป็นคนที่จำทุกอย่างได้ เพราะเจ้าจะยังคงอยู่เช่นนี้ตลอดไป
ไม่แก่ไม่เฒ่า ไม่มีวันตาย จะอยู่อย่างนี้นิรันดร์...เจ้าจะจำเวลาที่เคยรักเขา
เคยเป็นที่รักและต้องเฝ้ารอการกลับมาของเขาในชาติแล้วชาติเล่าตลอดกาล...

"วันใดก็ตามที่เจ้าทำให้เขารู้ตัวว่ารักเจ้าทำให้เขาจำเจ้าได้
วันนั้น...คือวันที่ความเป็นนิรันดร์ของเจ้าสิ้นสุดลง...เจ้าจะแก่และตายตามสภาพ
ของอายุขัยที่ควรเป็น...และคราวนี้ก็จะเป็นทีของเจ้าหนุ่มนั่นแทน...เขาจะต้องเป็นคนที่ค้นหาเจ้าบ้าง..."
หลังจากนั้นมาปีแล้วปีเล่าเวลาผ่านไปศตวรรษทบศตวรรษที่หญิงสาวเฝ้าตามหาชายหนุ่มคนรัก

และทุกครั้งที่เธอได้พบเขาในสภาพของใครคนหนึ่ง
ที่ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเธอเลยแม้แต่น้อย...เธอพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เขาจำเธอได้


แต่มันไม่เคยสำเร็จชาติแล้วชาติเล่า...หลังจากการเกิดและดับของเขาผ่านไปนับสิบครั้ง
เขาก็ยังไม่อาจระลึกได้ถึงความรักของเธอ...ความทุกข์ทรมานของหญิงสาว
ถูกเฝ้าดูอย่างเย้ยเยาะโดยนางแม่มดผู้รอคอยเวลาที่หญิงสาวจะยอมรับว่า...
รักแท้ที่แม้ความตายก็ไม่อาจพรากไม่มีจริง แล้วนางแม่มดก็ต้องประหลาดใจ เมื่อพบว่า
ในช่วงหลังๆ มาหญิงสาวไม่ได้พยายามที่จะทำให้ชายหนุ่มระลึกถึงตน
ไม่พยายามให้ชายหนุ่มรักตนแต่กลับทำทุกอย่างที่คิดว่าจะทำให้เขามีความสุข


และทำให้เขาเกิดรอยยิ้มแทน...แล้ววันหนึ่งนางแม่มดก็เก็บความสงสัยไว้ไม่ไหว
จึงปรากฏตัวเพื่อเอ่ยถามกับตัวหญิงสาวเอง...

"...เจ้าได้ละทิ้งความพยายามของเจ้าเสียแล้วล่ะหรือ...ความพยายามที่จะพิสูจน์
ให้ข้าเห็นอำนาจและพลังของรักแท้ที่เหนือกว่าอำนาจใดๆ แม้กระทั่งคำสาปของข้า..."

"จริงๆ แล้ว ข้าก็มีเหตุผลของข้า"

หญิงสาวตอบนางแม่มดกลับไป

"...ข้าไม่ได้ละทิ้งความพยายาม...เพียงแต่...
ข้ากลัวว่าความพยายามของข้าจะสัมฤทธิ์ผล...แล้ว"
"แล้วเจ้าก็ต้องแก่และตาย"
นางแม่มดต่อให้ด้วยเสียงเย้ยหยัน

" ที่แท้เจ้าก็กลัวที่จะตาย เจ้ากลัวจะสูญเสียความเป็นอมตะของเจ้า...
เฮอะ นี่หรือรักแท้ของเจ้า"
หญิงสาวไม่ปฏิเสธ นางเผชิญหน้ากับนางแม่มดและรับคำกล่าวหานั้น

"อาจใช่...มันเป็นความจริงที่ข้ากลัวว่าหากข้าทำให้เขาจำข้าและรักข้าได้ข้าจะต้องตายจากเขาไป"
"และเจ้าก็ไม่เชื่อใจว่าเขาจะทำให้เจ้าจำได้เช่นนั้นหรือ?"

หญิงสาวจ้องหน้าแม่มดนิ่งอยู่ ก่อนตอบ


สิ่งที่ข้าเกรงไม่ใช่เรื่องนั้น...ท่านรู้อะไรไหม...
ตลอดเวลาอันยาวนานที่ข้าเฝ้าเดินทางตามหาเขาเฝ้ารอคอยวันแล้ววันเล่า
รอวันที่เขาจะกลับมาหาข้าอีกครั้ง...ตลอดเวลาที่ข้าเฝ้ามองการเกิดและการตายของเขา
มันคือความทรมานอันยาวนานที่ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด...
และสำหรับข้าความทุกข์อันแสนสาหัสคือ การได้เห็นความทรมานของผู้เป็นที่รัก
โดยที่เราไม่อาจเอื้อมมือเข้าไปช่วยเหลือได้...
หลายครั้งที่ข้าอยากให้ตัวข้าเห็นแก่ตัวพอที่จะพยายามทำให้เขารักทำให้เขาระลึกถึงข้าได้อีกครั้ง
เพื่อที่ข้าจะได้เป็นอิสระต่อการพันธนาการนี้...แต่ทุกครั้งที่ข้าคิดถึงมัน
ความทุกข์ทรมานที่ข้าได้รับเนื่องจากการรอคอยที่ไม่มีวันจบสิ้นก็ทำให้ข้าคิดได้

...ข้าไม่อาจให้เขาต้องแบกรับความรู้สึกทรมานเช่นที่ข้าได้รู้สึก...
ความรักของข้าอาจไม่แข็งแกร่งพอที่จะตัดสินใจพยายามให้เขาจำข้าได้ต่อไป
และจากนี้ต่อไป แม้ว่าข้าจะต้องรอคอยไปชั่วนิรันดร์ สิ่งเดียวที่ข้าจะทำคือ
ข้าจะทำให้เวลาของเขามีแต่ความสุขเท่าที่พลังของข้าจะทำได้
ข้าอาจไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขาก็จริง
แต่ข้าก็ยังอยากเห็นรอยยิ้มของเขา...ข้าอาจเป็นคนอ่อนแอในสายตาของท่านอย่างไรก็ตาม
นี่ก็คือความรักของข้า
คือสิ่งที่ข้าเป็น...แม้ชีวิตของข้าจะต้องเดียวดายตลอดกาลแต่ข้าก็มั่นใจอยู่อย่างหนึ่งว่า
คนที่ข้ารักจะไม่มีวันเดียวดายเช่นตัวข้า...เพราะเขาจะมีข้าข้างกายเขาชั่วนิรันดร์ "........................

นิทานเรื่องนี้ไม่มีตอนจบเพราะอยากให้คนที่อ่านจินตนาการถึงตอนจบเอาเอง

ในชีวิตของเรามีหลายช่วงต่อหลายช่วงที่เราคิดว่าเรารักใครสักคนมากมายเหลือเกิน
และหลายต่อหลายครั้งที่ความรักของเราก็ต้องการความรักตอบกลับมา
หลายคนฟูมฟายกับโชคชะตาว่ารักที่ไม่ได้รักตอบคือการสูญเวลาเปล่า...

แต่มีหลายต่อหลายคน...ที่ดีใจกับโชคชะตาที่เกิดมาสักครั้ง
แต่ยังได้รักใครสักคนอย่างเต็มหัวใจ...

ทุกอย่างในชีวิตมีทางเลือก...ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะเลือกทางไหน...หรือ
คุณจะเลือกหรือไม่?คุณจะเลือกทางไหน

...เปิดประตูรับความรักเข้ามาเพื่อเติมความอบอุ่นให้กับหัวใจแม้เพียงช่วงหนึ่งของชีวิต...
หรือจะมัวแต่ฟูมฟายโทษตัวเองกับความรักที่ให้ไปแต่ไม่ได้รักตอบ...??
...ทางเลือกเป็นของคุณ...

credit::พันทิป >>>จอมโจรปลาทอง

ดิ้นรน...

posted on 28 Feb 2010 19:32 by leehyerun

เธอไม่เคยเป็นฝ่ายที่โทรมาหา
เธอไม่เคยจะแอบสบตาสักวัน
เธอน่ะเพื่อนคนนึง…เท่าที่ให้กันแต่ดันคิดลึกไปไกล
เธอแค่คุยเวลาทะเลาะกับเขา
เธอให้เราเป็นแค่ตัวคั่นเวลา
ฉันนี่ไงก็เจ็บ มันสมน้ำหน้าที่แอบมาเข้าข้างตัวเอง

*เซ็ง…จะหลอกตัวเองอย่างนี้อีกนานเท่าไร
ก็ยังไปฝืนดันทุรัง ยังไปคิดจริงจัง ไม่คิดยับยั้งชั่งใจ

**สั่งใจอย่าไปดิ้นรนให้คนไม่รักกัน(ไม่รักกัน)
ทำเท่าไหร่เธอก็ไม่รักกัน(ไม่รัก)
เติมเท่าไหร่ไม่เต็ม รักเท่าไหร่ให้พอ ได้แต่รอจนมันท้อใจ
ยังดิ้นรนให้คนไม่รักกัน มีแค่เจ็บอยู่อย่างนั้น…
มันเหมือนยิ่งพยายาม ก็ยิ่งทรมาน
จะดิ้นรนได้นานเท่าไรยังไม่รู้..เลย

เขาไม่รักไม่เก็บไม่จำใส่หัว
เขาไม่รักยังแอบไปฝันกลางวัน
มันชอบไปงมงาย คิดว่ารักกัน ไม่ทัน..ได้ห้ามตัวเอง

*เซ็ง…จะหลอกตัวเองอย่างนี้อีกนานเท่าไร
ก็ยังไปฝืนดันทุรัง ยังไปคิดจริงจัง ไม่คิดยับยั้งชั่งใจ
สั่งใจอย่าไปดิ้นรนให้คนไม่รักกัน
ทำเท่าไหร่เธอก็ไม่รักกัน
เติมเท่าไหร่ไม่เต็ม รักเท่าไหร่ให้พอ ได้แต่รอจนมันท้อใจ
ยังดิ้นรนให้คนไม่รักกัน มีแค่เจ็บอยู่อย่างนั้น…
มันเหมือนยิ่งพยายาม ก็ยิ่งทรมาน
จะดิ้นรนได้นานเท่าไร

มองเธอแอบอิงเขาข้างกาย
หัวใจละลายจะตายอยู่ตรงนี้
ไม่เคยเจียมตัวเองได้สักวัน
ก็ใจมันยังคงดื้อรั้นทุกที
หายใจยังเป็นเธอ แต่เธอหายใจยังเป็นใคร ยิ่งคิด..ยิ่งเจ็บ

อย่าไปดิ้นรนให้คนไม่รักกัน ทำเท่าไหร่เธอก็ไม่รักกัน
เติมเท่าไหร่ไม่เต็ม รักเท่าไหร่ให้พอ ได้แต่รอจนมันท้อใจ
ยังดิ้นรนให้คนไม่รักกัน มีแค่เจ็บอยู่อย่างนั้น…
มันเหมือนยิ่งพยายาม ก็ยิ่งทรมาน
จะดิ้นรนได้นานเท่าไรยังไม่รู้..เลย

-*- (อัพเลว)

posted on 30 Dec 2009 11:54 by leehyerun

“ที่ ๆ ดี ก็มีคนเลวอยู่ได้

ในที่เลว ๆ ก็อาจมีคนดีปนอยู่ได้เช่นกัน

ก็เหมือนกับโรงพยาบาลดี ๆ ยังมีหมอห่วย ๆ ได้

แล้วทำไม รพ. เลว ๆ จะมีหมอดี ๆ ไม่ได้

เพราะฉะนั้น....

จงอย่าตามหาคนที่ดีพอ แต่ตามหาคนที่พอดี ๆ กว่า”